- Siglo XX – Siglo XX lp     re-issue of their first tape
- Tranquil Eyes – Walks lp    re-issue of their only tape
- Polar Praxis – Music For Fireworks lp re-issue of this rare experimental lp
- Polar Praxis – Selected Works 2xcd-
- Mensen Blaffen – Compilation cd
- Human Flesh – Unreleases Madness

We have some new distro items as well:

- Neon Judgement – Early Tapes lp

- Those Attractive Magnets – ElectroMagnetic Pulse lp

De Brassers – 1979-1982 PRE-ORDER

Didi de Paris over de brassers

Het was winter en donker en we zaten met zijn allen in het sous-terrain van een statig
herenhuis, toen ik in 1980 op de Leuvense vrije radio Scorpio hoorde dat er in dit universum
geen plaats meer was voor liefde, vrede en zonlicht. Wat we nodig hadden was haat en
geweld. De laatste grote veldslag zou gestreden worden. Stenenregen. Barricades. Grimmige
gezichten, piekharen, prikkeldraad. Koud en donker. Al de rest was kaas met gaatjes.

Het betoog werd gevolgd door het vreemdste wat ik ooit gehoord had: een trage parade van de
laagste tonen van de bas en de dofste slagen van de drums, vergezeld van een door merg en
been snerpende gitaar, en synthesizergeluiden die je onmiddellijk deden beseffen dat je je
bevond in het koudste en zwartste gat van het heelal. De tekst: ‘Toen was er niets meer. Alles
was gedaan. Zij hebben gezegevierd, wij opgehouden te bestaan. En toen was er niets meer.
Alles was dood.’

Het was het startschot voor de reis naar het einde van de nacht. Zoals soms een imbeciel liedje ‘s ochtends gehoord op de radio tot je eigen scha en schande heel de dag in je hoofd blijft zweven, werd dit fragment, als een mantra, gegrift in mijn schedel. Ik rustte niet voor ik de singel in handen had. Op het hoesje ‘knetterende schedels’: een figuurtje duikt weg voor de concentrische cirkels van het geluid, vertrekkend uit het eigen hoofd. Op de achterkant een panorama op een dood bos. Was de langgevreesde fall-out eindelijk een feit? Of was het gewoon een negatief. De begeleidende tekst deed het ergste vermoeden: ‘De macht van het gezag, en het gezag van de macht, waren duidelijk sterker dan wat voelde of dacht.’

‘En toen was er niets meer’ werd een culthit. Elk optreden van de band was een gebeurtenis, ik probeerde er geen enkel te missen. De Brassers, rattenvangers van Hamont, er ging een zuigkracht van uit, het sleurde je mee naar de donkerste uithoek van het verzonkene, het was vergelijkbaar met de hypnotiserende schoonheid van een gifslang, uit ons noctuarium. Dit fenomeen ging verder dan het vrolijke nihilisme van de eerste punkdagen. Plots was het
oorlog, Totalkrieg, en dit was strijdmuziek voor een grimmige generatie, het volkslied van het
galgenaas. Gewapend met stenen en stokken, helmen, mooie woorden, mythes en
tegenstrijdigheden. Tegenspraak was de voertaal.